Bir dramın anatomisi:
Büyüklerin yaptıgı bütün savaslarda en masum kurbanları cocuklar.



Bütün cocukların kurdugu hayaller hemen hemen aynıdır.
Güzel oyuncaklar, elbiseler, oyun parkında eglenmeler vs..



Fakat bu cocuklar farklı,
Bunlar sadece bir tek düsüncede takılı kalırlar,
Hayatta kalmak!

Cünkü onların sadece bedenlerine degil hayallerine de bombalar yagdırdılar,
Her ne kadar o hayat süren lesler bunu inkar etseler de Irakta Filistinde anneler yeni dogum yaptıklarında bebegin cinsiyetini degil, ilk önce saglam olup olmadıgını soruyorlar!
Cünkü o cografyada cocuklar kolsuz, bacaksız, üc gözlü, organları sekil degistirmis bir bicimde dünyaya geliyorlar.
Görünen o ki.. anneler dokuz ay on gün karınlarında cocuk biriktiriyorlar,
medeniyet harcasın diye!...
Bu bombalar sadece anne ve babaları degil oyuncakların da yüregini yakmakta,
onları da cocuksuz bıraktılar.


Nerden baslasam/ seni nasıl anlatsam?
Hangisine dem vursam ıslak ıslak bakan kelimelerin
Birine dokunsam digeri hüzünden cökecek
Nasıl baslasam/ cocuk seni nasıl anlatsam?

Yüksek gerilimli kalabalıklardan kaçıp
Cok sesli bir yalnızlıkta doğurdu
Ve geceyle örttü üstünü annen
Alısasın diye insanlıgın karanlık yüzüne.

Ölüm süt kokan agzında cocuk
Bu kadar yakın, bir o kadar da korkmus
Agladın, yerin tespit edildi
Mermilerle doyurdular karnını.

Yırtık elbiselerin vardı, tenine sarılı
Umutların vardı cocuk, düslerinde kurdugun
Ve sonra yanagında yarım kalmıs bir gülüs
Giderken yüzünde unuttugun..




Özür dileriz cocuk,
hayallerine yagan bombalara engel olamadık,
sana cicekler icinde bir dünya sunamadık.
Biliyoruz ki sen kaybeden degil, kazanansın.
Kaynayan bir kıs ögleden sonrasında, babanın egilip dudaklarına ilistirdigi öpücüktesin artık.

Kanlı duvarlarından kusatmalar kalkana kadar sürecekti bu siir,
ama yüzünde unuttugun o gülüsle hatırlayalım seni diye iki noktayla bitirdim.
Zamanı geldiginde son noktayı sen koyacaksın cocuk!..



Dualarımız  sizinle..